korkuyorum.

07.00 Murat'ın alarmı çalıyor.Göz kapağım bir aşağı bir yukarı ağır ağır harekette.Üc kere erteledi alarmı,aklıma takılıyor başka neleri erteliyoruz hayatta.Cevaplarin çokluğundan korkup unutuyorum bu mevzuyu..
08.15 Her şeyi alel acele yakalamaya çalışıyoruz. Kapidan çıkarken üst komsularimizla karşılaşıyoruz.Gunaydin bile demiyoruz birbirimize. Sessizce onlarin gitmesini bekliyoruz.Komsu ne demekti?
08.45 Fakülteye vardığımda her yerde karinca gibi calisan öğrenciler,hummali bir kosusturma içindeler.Ders icin şenlik için konferans için değil.Iyiden iyiye mesrulastirdiklari eylemler için.Okul bahçeleri kan, cevik kuvvet, gözaltı icin miydi?
10.20 Ders arasinda eve gelebildigim icin şanslı hissediyorum kendimi.'Laleli'den dünyaya doğru giden bir tramwaydayim' diye geçiriyorum içimden. Ya da tramway mi tum dunyayi Laleli'ye getirmişti? Öyleydi sanırım,yoksa ayni dili konusmayan ve birlikte kardeşçe yaşamayı bilmeyen bunca insan nasıl gelebilirdi bunca zamanda şuncacik bir mekana?
11.00 Insanin evi gibisi yok.Huzurun varsa sahipsin her şeye.Bos valiz bana bakiyor, e hadi der gibi.Gormezden geliyorum.
Çayimi demliyorum, okuyorum iki satır. Hic bir kitapta, edebiyatta, haberde, insanda ve hatta 4 kitapta bulamıyorum bu sorularin cevabını.
Korka korka çıkıyorum evden.Sokakta yurumekten, o tramwaylara binmekten, aksam sevdigimi gorememekten, kendi akibetimden korkuyorum.
y.